Ton Alderliefste (89) en zijn Marijke (77) wonen in Buytenwegh. Zij zijn beiden gepensioneerd. Hij na een carrière als hoofd van een basisschool en zij als teken- en schilderdocent. Marijke lijdt aan de ziekte Parkinson. Daardoor is geleidelijk aan een groot stuk zorg bij Ton komen te liggen.

Marijke vertelt: ‘Na mijn pensioen hield ik met enkele leerlingen uit mijn schilderles contact en vormde ik met hen een recreatief schilderclubje. We zochten een ruimte en konden terecht in de recreatiezaal van het Wooncentrum aan de Petuniatuin, Zoetermeer. Ton bracht en haalde mij en sprak wel eens met Wicorel Koning, mantelzorgcoördinator (ZoSamen), die in een kantoortje naast de recreatiezaal werkt. Zo raakte ze op de hoogte van onze situatie thuis en bombardeerde Ton tot mantelzorger.’

Geschenk
Wicorel vroeg ook: ‘Hoe gaat het met jou, Ton?’
‘Ik antwoordde dat ik lid ben van de Odd Fellows, een vriendenclub in Velsen. Ik rijd elke donderdagavond daar naar toe en Marijke is dan alleen thuis. Bij terugkomst trof ik haar soms in niet al te goede doen aan. Ik voelde dat ik haar eigenlijk niet meer alleen kon laten. Zo was ik geruime tijd niet meer naar mijn club geweest.’
Daarom zocht Wicorel contact met Annemieke Evenblij, consulent Vrijwilliger Thuis (ZoSamen. ‘Als een geschenk uit de hemel kwam Francis. Precies op het juiste moment.’ Ton applaudisseert als hij het vertelt.

Klik
Francis (51) komt sinds oktober vorig jaar bij Ton en Marijke. ‘Ik werkte fulltime en wilde wat minder uren maken. Ergens ook met in mijn achterhoofd dat ik vrijwilligerswerk wilde gaan doen. ‘Toen ik mij aanmeldde bij Annemieke, was haar reactie direct: “Francis ik heb iemand voor je! Het is alleen wel in de avond.” Dat vond ik prima.’
In de kennismaking met Ton en Marijke die daarop volgde, was er direct een klik. ‘Het moest zo zijn leek het.’

Persoonlijke ruimte
‘Wat we zoal doen samen?’ zegt Francis. ‘Ik moest even zoeken naar de invulling. Je komt in andermans persoonlijke ruimte terecht. In het begin had Marijke het gevoel dat zij mij moest bezighouden.’ Beiden lachen. ‘Dat was snel over hoor. We praten honderduit. Marijke en ik hebben veel overeenkomsten. Het is prettig, als Marijke zich niet lekker voelt, dat ik er ben voor haar.’
Ton: ‘Francis is hier elke donderdag klokslag 19.00 uur. Als ik terug ben uit Velsen, blijft ze altijd nog even. Door haar ga ik rustig weg en kom ik rustig weer thuis.’

Enthousiast
Francis: ‘Als ik kan helpen, dan doe ik dat graag. Ik zou het niet eens erg vinden om hier of daar een huishoudelijke taak te doen, maar dat is mijn persoonlijke idee. Het gaat er in de kern om dat je het sociale of vrije tijdsdeel oppakt als Vrijwilliger Thuis. Het kan een koffiemomentje zijn of even samen een boodschap doen. Mijn vrienden reageren heel positief dat ik dit doe. Mijn hoop is dat ik meer mensen kan stimuleren om een paar uurtjes per week andere mensen te helpen die het zo hard nodig hebben om zichzelf even te kunnen opladen zoals Ton.’

Voldoening en dankbaarheid
Ton: ‘De hulp gaat verder dan een paar uur gezelschap houden. Het is persoonlijk geworden.’
Francis: ‘Wat Vrijwilliger Thuis zijn voor mij betekent? Iets kleins doen met voor beiden een groot resultaat. En een stuk voldoening!’
‘Wat het met mij doet?’ zegt Ton. ‘Het woord dankbaarheid komt bij me op. Dat ik met de hulp van Francis naar mijn club kan. En dat Marijke in goede handen en in goed gezelschap is.’