‘Ik weet niet of ik het volgehouden had zonder hulp’

DEF foto mevr Honig mz
‘Mijn man vindt nu nog steeds dat hij niks mankeert. Hij accepteert niet dat hij ziek is. Best lastig is het dat mensen – die wat verder van ons af staan – ook denken dat hij niets mankeert. Hij ziet er tenslotte verzorgd uit en is ook aardig en sociaal tegen iedereen’.
Mevrouw Honig ontdekt in 2010 dat haar man aan het dementeren is. Ze merkt het aan kleine dingen. Als ze samen begin 2011 via de huisarts bij de geriater belanden, krijgen zij het bewijs: vasculaire dementie. ‘Dat kwam keihard aan. Om het zelf op de CT scan met eigen ogen te zien, is ongelooflijk. Het was ook de eerste ervaring met deze ziekte in mijn nabije omgeving. Had er nog nooit mee te maken gehad. Voor de kinderen was het ook een klap te horen dat hun vader aan dementie lijdt.’

De casemanager regelde een plek op de dagopvang van het ontmoetingscentrum dementie voor 2 dagen in de week. ‘In eerste instantie ging dat goed maar omdat mijn man door zijn aandoening bepaalde dingen per se zelf wilde doen en die moeilijk aan andere mensen overliet, ontstonden er toch wat problemen.’ Eenmaal terug in hun woning, was er ondersteuning via thuiszorg. Via ZoSamen, kwam er een zorgvrijwilliger bij het echtpaar thuis. ‘Gingen ze iedere dinsdagmiddag samen sjoelen, geweldig vond mijn man dat. Met de vrijwilliger die enige tijd daarna over de vloer kwam, was een enorme klik. ‘Twee handen op 1 buik. Samen, op de fiets en de scootmobiel, zijn ze alle kinderboerderijen en tuincentra Zoetermeer langs geweest’.

Met haar man gaat mevrouw Honig regelmatig naar de Alzheimercafés, waar iedereen die te maken heeft met dementie welkom is. ‘Mijn man heeft het daar naar zijn zin en ik vind het ook prettig om met anderen van ervaringen te delen’.
Natuurlijk zijn er perioden dat mevrouw Honig in de put zit. ‘De mantelzorg coördinator bracht me er dan weer bovenop. Natuurlijk heb ik hele fijne familieleden bij wie ik terecht kan, maar als ik met hen ben, geniet ik van de mooie momenten dat we als familie samen zijn en wil ik het niet hebben over de minder prettige dingen. Ik ben geen type die zegt dat het soms moeilijk is.’

Naast de individuele ondersteuning van de coördinator, heeft mevrouw Honig ook veel gehad aan de themabijeenkomsten die regelmatig door ZoSamen worden georganiseerd. ‘Tijdens die bijeenkomsten ontstaan mooie ontmoetingen met andere mensen die in een soortgelijke situatie zitten’.
Een heel ander soort ondersteuning zijn de respijtweekenden, waar mantelzorgers zonder hun verzorgde samen met andere mantelzorgers kunnen genieten van ontspanning en even alles los kunnen laten. ‘Alsof je 2 weken op vakantie bent geweest. Zo fijn dat dat soort activiteiten georganiseerd worden’, aldus mevrouw Honig.

Meer weten over de vormen van ondersteuning voor mantelzorgers? Neem contact op via tel. 0800 0200 401 of kijk op www.zosamen.nl. Ook als je zorgt voor een dierbare waarbij er geen officiële indicatie is vastgesteld, ben je mantelzorger en kun je om steun en hulp vragen